Laatste artikelen

  • Overwinning!

    Wat een feest! Duncan heeft het Eurovisiesongfestival gewonnen. Na Teach-In in 1975, zijn we een paar keer heel dichtbij de eindzegen geweest, maar nu dan echt weer gewonnen! Echt top natuurlijk. Wat het meeste raakte aan het liedje, volgens de pers, was de puurheid en echtheid waarmee Duncan zijn lied vertolkte. Als je echt bent, jezelf kunt zijn, dan straal je dat uit naar de wereld. Dan raken mensen van je gebiologeerd en willen ze graag in je omgeving zijn. Het lijkt heel gemakkelijk om aan te nemen dat we ons zelf zullen zijn in alle situaties, maar dat is moeilijker dan gedacht. Als ik naar mijzelf kijk dan...

    Lees meer en reageer.

  • De Leeuw van Juda*

    Met moeite sleep ik de zware plastic tas – vol vakantiekiekjes – over de zoldervloer naar het grote, logge bureau. Wat was de reden ook alweer dat ik die foto’s in een zak bij elkaar had gedaan? Het gaat me nooit lukken om de zak op het bureau te zetten, en dus besluit ik maar met een kussen op de grond neer te ploffen. Een voor een haal ik de, met elastiekjes aan elkaar gebonden, stapels foto’s uit de zak en leg ze voor me neer. Als het goed is moeten hier ook de foto’s tussen zitten uit de tijd dat ik in Zuid-Afrika verbleef. Ik zie de meest vreemde foto’s voorbijkomen. Vooral nietszeggende beelden uit mijn verre verleden. Etentjes, dierentuinplaatjes en babykiekjes. Ik blad...

    Lees meer en reageer.

  • Smaad en laster.

    Laatst las ik in de krant dat een rechter had bepaald dat de debuutbiografie van een schrijfster uit de handel moest worden gehaald. Ze had op erg beeldende wijze haar ex geportretteerd, waarbij zij erg ‘nodeloos grievende’ uitlatingen had gedaan over haar huwelijk met de man in kwestie. Ondanks dat haar verhalen misschien, vanuit haar beleving, berusten op de waarheid heeft ze niet echt goed nagedacht over de uitwerking ervan. Als biografie schrijvers lopen we waarschijnlijk allemaal tegen hetzelfde probleem aan. In je leven krijg je te maken met anderen en die personen verschijnen als vanzelf in je boek. Of je moet een complete einzelgänger zijn, die alleen in een hutje op de hei w...

    Lees meer en reageer.

  • Als de Erasmusbrug blauw kleurt...

    Mijn partner slaapt nog vast, zo het schijnt. Ik besluit naar beneden te gaan, om de eitjes alvast in de pan te gaan leggen. Hoezo Moederdag? Een beetje geïrriteerd en met moeite trek ik mijn badjas aan. Mijn pijnlijke gewrichten verraden dat ik mijn grenzen heb opgezocht gisteren. Ik moest zo nodig de voortuin in. Zucht... Het hielp natuurlijk ook niet dat we onze vakantie verkeerd hadden geboekt. Precies in de week dat mijn schoonzus naar New York zou gaan. Hoe hadden we zo stom kunnen zijn? Nu was er geen zorg voor mijn partners dementerende moeder. De stress had grote gevolgen, boze gezichten en versnelde halsslagaders. Ik nader het eind van de trap en stap met een wolkig hoofd de hu...

    Lees meer en reageer.

  • De allerlaatste loodjes.

    Vandaag kreeg ik de goedkeuring binnen van de Boekscout wat betreft mijn geredigeerde boek. Het heeft wat inspanningen gekost, maar dan heb je ook wat. De laatste week was zwaar. Zowel voor mijn corrector als voor mijzelf. Je denkt dan dat je er bijna bent, maar dat bijna blijkt dan toch verder weg te zijn dan je dacht. Dat leverde veel stress en vermoeidheid op, maar ook hilarische momenten. Zoals de nieuwe regels in onze Nederlandse taal. Neem bijvoorbeeld het woord tegemoetlopen. Volgens de nieuwe spellingsregels in het groene boekje moet dat aan elkaar geschreven worden. Ik vind het maar raar, het werkwoord is niet tegemoetlopen: ik tegemoet loop, jij tegemoet loopt, wij tegemoetlopen...

    Lees meer en reageer.

Auteur

Miranda Verbeek



Inschrijven

Schrijf je in en krijg als eerste bericht wanneer het boek beschikbaar is.

Inschrijven


Deel deze blog op:

Help Miranda Verbeek met het vinden van volgers en deel deze pagina op Social Media!